Dat is pech, verstandskies weg

Na 2 minuten wachten in de wachtkamer begin ik ineens heel intens naar het behangen plafond te kijken. Hoe hebben ze dat daarop gekregen? Ergens linksboven mist een stukje behang. Zou iemand daar, uit pure angst, een stuk vanaf getrokken hebben? In de zesde minuut voel ik een onhoudbare drang om te vluchten. Naast mij vermaakt een 4-jarige zich prima met zijn iPad. Wat een luxe. Toen ik nog jong en verstandskies-loos door het leven ging had ik geen iPad.

Continue Reading…

Bolletje Kerstklokken

Soms neem ik, uit gebrek aan waargebeurd materiaal, even een korte schrijfpauze. Soms maak je nou eenmaal niks raars mee. Ik heb, zie ik, ook al ruim 500 columns geschreven over het leed dat mannen heet (grapje). Zo nu en dan schrijf ik een column over mijzelf. Mannen verbazen mij nou eenmaal vaker dan dat ik mij over mijzelf verbaas. Afgelopen weken ben ik regelmatig op pad geweest om zogeheten Kerstklokjes in te slaan van Bolletje. U dacht dat alle plaatselijke supermarkten leveringsproblemen hadden? Nee. Dat was ik. Ik heb stad en land afgereisd om mij het komende jaar te kunnen voorzien van kerstklokjes. Toen ik genoeg verpakkingen in mijn bezit had, ben ik overgestapt naar de kaneelsterren.

Continue Reading…

Nieuwe About Me

Ik ben nu 21, sta een tikkeltje naïef en goedgelovig in het leven. Doe soms hele slimme dingen, en soms iets minder slimme dingen. Begin aan dingen om ze vervolgens nooit meer af te maken. Strooi soms met geld alsof het confetti is. Rijd wel eens met een lege scooter tank kilometers in onbewoond gebied. Eet wel eens iets teveel bitterballen. Eet soms iets te weinig vitamines. Vul dat daarna ruimschoots aan met vitaminepillen. Blokkeer mensen die me niet aanstaan direct op alle mogelijke social media kanalen. Ben, na al die jaren, nog steeds bang voor duiven. Geen echte zweterige angst meer. Wel nog dat onaangename. Dat net-niet relaxte. Ik koop kleren om ze vervolgens nooit aan te trekken. Ik heb een soort rare tik waardoor ik altijd en overal maar sokken moet kopen. Voor als er nood uitbreekt. En ik dan sokken uit kan delen. Dat mensen dan zeggen: het was een zware tijd: maar we hadden elkaar. En warme voeten. Lelijke roze met blauwe Elsa (en Anna) sokken. Waarvoor ik me dan weer schaam tijdens een fysio afspraak.

Continue Reading…

Spreken is zilver, zwijgen is goud

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik zag die spreuk ooit op een toiletmuur hangen. Jarenlang heb ik mijn best gedaan om er mijn levensmotto van te maken. Zelfs ooit getwijfeld om het voor eeuwig op mijn lichaam te laten tatoeëren. Ergens in het zicht, zodat ik er dagelijks gedwongen aan herinnerd zou worden. Laat gaan. Niet reageren. Laat je niet opfokken. Blijven ademen. 

Continue Reading…

Topografische kennis

IMG_2726

In samenwerking met Wereldkaarten.nl

Vlak voor vertrek naar wintersport bel ik met mijn telefoon via FaceTime nog even naar mijn vijfjarige neefje. Hij wordt eind april zes, kan al tot vijftig tellen en heeft nu al een hoger IQ dan zijn tante. Behalve als het op topografie aankomt. Wanneer ik voor de zoveelste keer vertel dat ik he-le-maal naar Oostenrijk ga, zie ik hem bedenkelijk kijken. Met het vliegtuig? (Nee). Met de auto? Maar Oostenrijk is heel ver weg toch? En wanneer kom je dan terug?

Continue Reading…