Dat is pech, verstandskies weg

Na 2 minuten wachten in de wachtkamer begin ik ineens heel intens naar het behangen plafond te kijken. Hoe hebben ze dat daarop gekregen? Ergens linksboven mist een stukje behang. Zou iemand daar, uit pure angst, een stuk vanaf getrokken hebben? In de zesde minuut voel ik een onhoudbare drang om te vluchten. Naast mij vermaakt een 4-jarige zich prima met zijn iPad. Wat een luxe. Toen ik nog jong en verstandskies-loos door het leven ging had ik geen iPad.

Tien minuten later word ik terug naar de behandelstoel geroepen. Even twijfel ik om heel hard naar buiten te rennen, maar de verdoving is inmiddels al ingewerkt en ik heb vrijwel niks meer te verliezen. Behalve mijn verstandskies. Wanneer ik in de stoel lig bedenk ik mij ineens dat ik nooit bewust heb genoten van het feit dat ik nooit kiezen heb hoeven te laten trekken. ‘Ik denk dat de verdoving nu wel is ingewerkt.’ Blijkbaar is er nog geen zekerheid of ik deze behandeling pijnloos ga doorstaan.

 

Een driedubbele verdoving en een liter angstzweet

 

Hoe erg kan het zijn? Wat als ze per ongeluk de verkeerde kies heeft verdoofd? Hoe lang is zij al in het bezit van haar diploma? Hoeveel ervaring heeft ze met verstandskiezen? Terwijl er allerlei werktuigen mijn mond ingaan, neuriet ze vrolijk mee met de radio. Als ik hier niet zo zou liggen met een driedubbele verdoving en zes liter angstzweet, had ik misschien ook wel mee geneuried.

‘Dit kan even vervelend voelen.’ Altijd fijn zo’n pijn aankondiging. Inmiddels zijn er 35 minuten verstreken, zie ik het zweet op mijn tandarts haar hoofd staan en begint de pijn aardig door de verdoving heen te komen. Naast mij hoor ik het jochie van de iPad zijn longen uit zijn lijf gillen. Omdat zijn tandjes geteld moeten worden met een spiegeltje. Er komt geen verdoving of watertang aan te pas maar de tranen rollen over zijn wangen. ‘Het lukt niet, sorry. Ik ga een kaakchirurg voor je bellen’. Uit beleefdheid probeer ik te lachen.  ‘Gaat het nog?’ Ja hoor. Het gaat helemaal prima. Ik heb hier zojuist 35 minuten voor jan klaas gelegen. Toe maar. Er zijn honderdduizend dingen erger dan het trekken van een kies. Koriander door je eten, bijvoorbeeld. Cola zonder prik. Een auto die afslaat tijdens een hellingproef. Spa rood. Bloemkool. Een lege tank. Het is allemaal minder erg op dit moment. Ik zou nog liever een hele koriander plant opeten.

Een aantal uur later mag ik op voor poging 2. Dit keer in een operatiekamer met 4 chirurgen. De hele kamerinrichting brengt mij in één klap terug bij een traumatische aflevering van Orphan Black. Voordat ik nogmaals verdoofd word maak ik nog een grap over de gigantische lamp boven mij om het ijs te breken. Daarop wordt niet gereageerd en al snel daarna breekt er innerlijke paniek uit. Een aantal uren geleden had ik geen enkele problemen met mijn verstandskies en ging ik fluitend (..) naar de tandarts. Nu lig ik op een operatiestoel, met 4 chirurgen en genoeg apparatuur om mij van mijn gehele gebit te ontdoen. Tien seconden later herpak ik mijzelf en begin ik vanaf 500 terug te tellen naar nul. Met man en macht probeer ik mij te concentreren op de getallen in mijn hoofd.

Ergens voorbij de 40 is het Orphan Black moment afgelopen en maak ik dat ik wegkom. Of het meeviel? Misschien. Maar ik eet toch liever iedere dag bloemkool.

Met koriander.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply