Mijn reis naar Zambia

image-6299131

Tijdens een busrit scrol ik langs het Facebookbericht van Boer Zoekt Vrouw en staart boer Marc mij seconden lang aan. Tikkeltje te oud, dat wel, maar zo’n man heeft vast al een hoop geleerd in zijn leven. Zo’n man zal waarschijnlijk niet zo snel door het lint gaan als je een keer niet op de afgesproken tijd thuis komt of je halve jaarsalaris uitbesteed hebt aan kleding. In Zambia heb je geen online-shopping mogelijkheid, geen ruzie’s via WhatsApp en geen jaloezie. Want je hoeft echt niet bang te zijn dat ik een relatie begin met een Tilapia vis. Wat een verademing. Ik ga naar Zambia.

Soms is het leven gewoon ingewikkeld. Neem nou Christian Santos, die ineens onaangekondigd zijn koffers pakte en vertrok naar god mag weten waar. Ik kom in het dagelijks leven wel eens dit soort mannen tegen. Echte alfa-mannen. Mannen waar je vader je voor waarschuwt. Het zijn dit soort mannen waarmee je door diepe dalen gaat, en hoge pieken beleefd. Levensgevaarlijk, maar reuze interessant. Ik heb wel eens overwogen uit voorzorg een taser aan te schaffen, zo’n apparaatje dat met 10.000 volt zelfs de grootste beren gevloerd krijgt, om voorbereid te zijn op Mister Alfa Himself. Maar de kans is groot dat ik mezelf taser tijdens het zoeken naar een lipstick. Ik lig al gevloerd na een schok van een elektrische vliegenmepper. Daarnaast ben ik niet alle dagen van het jaar in optimale hormonale balans en bestaat er een kans dat ik menig omstander neer-taser.

 

Ik houd eigenlijk helemaal niet van Tilapia

 

Ik doe altijd afstandelijk tegen mannen met potentie, dat is een dingetje. Wij vrouwen willen nou eenmaal graag de indruk wekken dat we een druk en enerverend leven hebben. Dat we naast onze lunch afspraken met Barack Obama eigenlijk amper tijd voor hem hebben. En dus begin ik met schrijven. ‘Ik weet nog niet of ik tijd heb, maar ik kan eventueel wel wat verschuiven.’ Ja hallo. Ik kan dan wel helemaal naar Zambia verhuizen, maar dat wil niet gelijk zeggen dat ik zeeën van tijd heb (waarschijnlijk wel want ze hebben daar niet eens een Zara).

Na mijn inmiddels drie alinea’s lange brief begin ik ineens te twijfelen of die Tilapia vissen me niet ooit een keer de strot uit gaan komen. Ik houd eigenlijk helemaal niet van Tilapia. Doe mij maar een lekker vers stukje zalm. ‘Misschien kunnen we over een aantal weken ook zalm gaan verbouwen’ je kunt maar beter gelijk met de deur in huis vallen toch? Die Zambianen willen vast ook wel eens wat anders. Ik kan er eventueel een eigen Zara filiaal openen.

Na het typen van mijn e-mail probeer ik mijn tekst op te slaan als concept, maar druk ik op een willekeurige toets en wordt mijn e-mail rechtsstreeks de wereld ingestuurd. All the way to Zambia. Direct daarna verslik ik mij in m’n yoghurt drink. Iets wat me nooit overkomt. Je hebt van die kleine verslikkinkjes die je zonder al te veel herrie en redelijk onopgemerkt weg kunt hoesten. En je hebt de bijna dood ervaring waarbij je met man en macht piepend adem probeert te halen terwijl je veel te korte leven, flitsend aan je voorbij vliegt. Zo eentje waarbij het wachten is op iemand die van zijn stoel springt om een Heimlich greepje op je toe te passen. Vlak daarna voel ik mijn telefoon trillen. ‘Hoe was je dag? XX’

Shit, wat heb ik gedaan.

‘Goed! Ga misschien voor een tijdje naar Zambia. Spreek je later xx’

Als ik later helemaal alleen in een bejaardentehuis de verf van de muren kijk, heb ik tenminste een uitgebreid aanbod van herinneringen om aan terug te denken.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply