Enzo Knol loze autoritten

large-22

‘Maar mama, je zou toch nog een BLOX bundel voor mijn iPhone afsluiten? Anders kan ik onderweg geen Enzo Knol kijken, dat ga ik echt niet doen hoor.’

Are u freakin’ kidding me? 

Oma Anna heeft jaren autoritten overleefd zonder Enzo Knol. Opgepropt met zijn drieën in een auto zonder airco (die werd pas later uitgevonden, ja, echt) en handdoeken tegen de ramen als zon bescherming. Bloedje heet, bloedje saai en dat allemaal zonder BLOX internetverbinding.

Tegenwoordig hebben we een auto waar je achterin drie volwaardige plekken hebt, vroeger bestond de achterbank uit twee en een halve stoel. Het stukje in het midden was bedoeld voor mij. Ik had de eer veertien uur lang naast de grootste pestkop van Nederland te mogen zitten. Mijn vijf jaar oudere broer(tje). Ons kon je vroeger geen seconde alleen thuis laten, en dus was zo’n autorit de grootste uitdaging van het jaar. Want ik wilde best af en toe stiekem mijn nagels in zijn arm zetten, maar ik had zicht op de binnenspiegel. De binnenspiegel, en dus mijn moeder, op mij.

 

Wij zaten veertien uur lang opgepropt in een auto zonder airco

 

Wij zaten veertien uur lang in een auto zonder airco en probeerde veertien uur lang onze ADHD in bedwang te houden. Naast dat ik de achterbank moest delen met twee andere, namen zij ook allemaal hun hoofdkussen, cassetteband recorders, gameboys, tijdschriften, boeken en walkmans mee. Die bewaarden ze het liefst overal behalve op hun eigen zitplek. Ja, je merkt het, daar zitten de echte jeugdtrauma’s.

Als laatste redmiddel was er het Bert & Ernie Een Uur Niet Zeuren casettebandje. Ik denk dat mijn moeder het af en toe best jammer vond dat er geen Veertien Uur Lang Niet Zeuren versie bestond. Zo’n uur gaat best snel voorbij. Na tien minuten Bert & Ernie had mijn broer alweer een pluk haar van mij in zijn handen. Naast duizend Kinderen Voor Kinderen cassettebandjes had ik ieder jaar mijn eigen kinder ANWB route-kaart. Ieder half uur wilde ik graag weten waar we ons op dat moment bevonden. Ongeacht of mijn zus op dat moment aan het slapen was. Mijn zus was eigenlijk de enige ideale passagier aan boord. Zij sliep de hele reis, en de tijd die ze wakker was vulde ze in met haar eigen privé-optredens. Na twee Volumia nummers (ALSJEBLIEFT GA NIET WEG SCHAT) hoopte iedereen dat ze snel weer in slaap zou vallen. 

Na veertien hele lange uren bereikten we eindelijk de Middellandse zee, wilde mijn vader eigenlijk het liefst weer na huis en leek mijn moeder opgelucht te zijn dat we -redelijk- ongeschonden onze bestemming bereikt hadden.

En dat ze drie weken de tijd had om bij te komen van deze heenreis.

Zonder Enzo Knol.

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply