Spreken is zilver, zwijgen is goud

labrdaroor

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik zag die spreuk ooit op een toiletmuur hangen. Jarenlang heb ik mijn best gedaan om er mijn levensmotto van te maken. Zelfs ooit getwijfeld om het voor eeuwig op mijn lichaam te laten tatoeëren. Ergens in het zicht, zodat ik er dagelijks gedwongen aan herinnerd zou worden. Laat gaan. Niet reageren. Laat je niet opfokken. Blijven ademen. 

Een keer heb ik deze spreuk toegepast. Ik geloof dat ik twaalf was. Twee hele weken liep ik dolverliefd de camping over met mijn vakantie vriendje. Eenmaal in Nederland kondigde zich de eerste relatiecrisis aan. Via e-mail kreeg ik dagelijks tientallen mailtjes. Ik heb er geen één beantwoord. ‘Ik mis je’. Geen reactie. ‘Hebben we nog verkering?’. Geen reactie. Officieel gezien hebben we dus nog steeds verkering. Ik durf hem nooit meer onder ogen te komen.

 

Ik heb geen één e-mail beantwoord. ‘Hebben we nog verkering?’. Geen reactie.

 

Die spreuk wordt ook toegepast in de pedagogiek. Ik heb ooit maar liefst achtenveertig uur pedagogiek gestudeerd. Twee bladzijdes uit een peperduur studieboek. Ik geloof dat het de motto van iedere succesvolle moeder is: negeren. Ik heb als kind een halve fles rode Rimmel nagellak over mijn tapijt gegooid en mijn moeder gaf geen kick. Mijn hele slaapkamer rook naar nagellak en ik had mijn eigen tapijt verknoeit. Daar kan geen avondje voor straf op de trap zitten tegenop.

Over opvoeden gesproken. Volgens een waarzegster zou ik ooit moeder worden van 15 kinderen. Dat zou in mijn handrimpels te lezen zijn. Aangezien mannelijk Nederland niet eens een labrador met mij wil opvoeden en de tijd begint te tikken begin ik mij langzamerhand af te vragen of ik toentertijd niet bedrogen ben. Ik heb er drie euro voor betaald. Drie euro kwijt en een beschadigd toekomstbeeld rijker. Volgens haar glazen bol, wat trouwens verdacht veel weg had van een badkamer lamp, zouden ze niet allemaal tegelijk geboren worden. Een meevaller. Misschien waren het 15 puppy’s. Misschien waren het adoptiekinderen. Lijkt me overigens ook erg leuk. Begon ik mijn column met een wijze spreuk, dwaal ik af naar labradors. Enfin.

Daar zit overigens ook nog een hoop wrok. Ik had al tien jaar een labrador kunnen hebben. Mijn labrador had al moeder kunnen zijn. Ik had een heel labrador gezin kunnen hebben. Ik had al mijn labradors een eigen slaapkamer kunnen geven. Dagelijks tag ik, tot grote ergernis aan toe, iedereen in labrador filmpjes op Facebook. Zwemmende labradors, lachende labradors: er staan ongeveer 120 video’s van op mijn telefoon.

Ooit zit ik met mijn 14 kinderen aan een keukentafel, is mijn vijftiende kind rode nagellak over haar tapijt aan het gooien, rennen mijn 15 labradors door mijn net gestofzuigde woonkamer, staat die ene vakantieliefde na 30 jaar ineens voor mijn deur en houd ik wijselijk mijn mond.

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply